Niemiecki brzmi strasznie niemiecko?

 Wszystko jest zrobione i jestem gotowa do wyjścia. Zostało mi dziesięć minut i mogę popisać, ale mam wrażenie, że skoro jakimś cudem mam zapas czasu, to możliwe, że o czymś zapomniałam. Pranie jest powieszone, córka ubrana i jeszcze je śniadanie. Ja już się umyłam, ubrałam i umalowałam. Miałam jeszcze robić pizzę dla syna, ale został tylko ser w plastrach i tylko trochę mąki. Muszę wpisać na listę zakupów ser i mąkę.

Przerwałam pisanie i zapisałam mąkę i ser na liście zakupów. Napisałam to po polsku, a zwykle robię listę zakupów po angielsku, jakoś tak się przyzwyczaiłam, chociaż "ogórek" jest krótszy po polsku, więc zawsze jest po polsku. Poza tym nie bardzo wiem, jak się ogórek pisze po angielsku, znam słowo, ale nie umiem napisać. Pewnie jakoś bym napisała, gdybym musiała. Gorzej jest z francuskim, którego może na szczęście nie umiem. Tam dwie sylaby potrafią wyrażać się w piśmie postaci nawet ośmiu liter, a może nawet więcej. Mówię, że na szczęście francuskiego nie umiem, bo źle on dla mnie brzmi. Kiedyś chciałam nauczyć się niemieckiego, kupiłam wielki kurs w empiku w zestawie ze słuchawkami i programem, który sprawdzał moją wymowę. Niby to super, że można od razu uczyć się poprawnej wymowy w danym języku, jednak to zmusiło mnie do mówienia w tym języku na głos. I to było straszne. O ile niemiecki nie brzmi aż tak źle w ustach Niemca, to w moich ustach niemieckie słowa brzmiały tak strasznie niemiecko, że odrzuciłam moje postanowienie nauki niemieckiego, który miał mi pomóc znaleźć lepszą pracę w Szwajcarii. Do Szwajcarii wróciłam po latach i poznałam tam mojego męża, ale to inna historia.

W międzyczasie podałam córce szczoteczkę do zębów i trochę mi przerywała, więc teraz już kończy się mój czas na pisanie. Cieszę się, że mogłam cokolwiek napisać, a co do niemieckiego, to przypomniało mi się, że mam po niemiecku dwa audiobooki na acx i brzmią naprawdę fajnie, bo to nie ja je czytałam.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czas na zwierzenia

 Czas na zwierzenia, czyli na moje wylewy myśli. Wszystko wróciło do normy, czyli trochę pracuję i jeszcze więcej się lenię. Doszłyśmy do wniosku razem z moją córką, że ona też tak ma i właściwie rozwiązaniem dla tego charakteru sprintera jest wytłumaczenie sobie, że okresy lenistwa są ok. Przecież tak naprawdę dzięki swoim wytężonym skumulowanym zrywom roboczym możemy stwierdzić, że zapracowałyśmy sobie na odrobinę wolnego czasu. I ta odrobina to właśnie  słowo-klucz. Ważne, żeby lenistwo nie rozciągało się na całe tygodnie, ale żeby było proporcjonalnie odpowiednio długie w stosunku do czasu intensywnej pracy. Jeszcze ważniejsze jest to, żeby w trakcie okresu lenistwa mieć poczucie, że się w pełni na nie zasłużyło, bo to przecież prawda. Tymczasem do tej pory w okresie lenistwa wydawało się, że robimy źle, bo przecież powinnyśmy pracować cały czas i nie robić sobie żadnych przerw. Jakie przerwy? Przecież zawsze będziemy do tyłu, jeśli nie nadążamy realizować naszych niezlicz...
Czytaj więcej

Dokładny czas pracy

 Dzieje się dużo bieżących rzeczy i nie ma czasu nawet pomyśleć o pracy. Udało mi się wczoraj zrobić plan na dzisiaj, bo czekałam w teatrze na rozpoczęcie przedstawienia. To była chwila dla mnie. Ostatni plan dnia zrealizowałam jako pracownik tylko w części, a drugą część tamtego dnia rozpisałam na dzisiaj. Wszystkie zadania na dzisiaj mają mi zająć godzinę i pięć minut. Niby nie dużo, ale nie wiem, czy dobrze to policzyłam. Na pewno ostatnio przeliczyłam czas pracy bardzo optymistycznie, bo siedziałam nad planem długo, tzn. nad zadaniami, i nie zrobiłam wszystkiego. Teraz zostało mi napisać pierwszego maila po zapisie na ebooka za 24 złote, a później tylko zapisać cały proces w pliku i wydrukować. Jutro nie muszę wstawać wcześnie, więc mogę się zająć tym planem już późnym wieczorem po dzisiejszym przedstawieniu. Teraz na spokojnie lepiej się zająć przygotowaniami do wyjścia. Dzisiaj idzie z nami Monika, więc musimy się bardziej zorganizować, żeby wcześniej Michael do nas przyjecha...
Czytaj więcej

Okulary z dziurkami

 Problemy często rozwiązują się same. Jak to się dzieje? Czy to nie prawo rezonansu działa w taki sposób, że załatwia nam to, o czym myślimy? I może dlatego tak bardzo istotne jest, żeby nie myśleć tyle o problemie, a o jego rozwiązaniach. Nie zawsze chodzi o to, żeby rozwiązania szukać na siłę, ale o to, żeby mieć na myśli, że problem został rozwiązany i czuć się dzięki temu lepiej z tym problemem. Problem pralki rozwiązał się sam, bo zanim zdążyłam znaleźć używaną pralkę, pojawiły się pieniądze na nową. Dziwne, że ludzie dają ogłoszenia na faszybooku, bo niby chcą sprzedać pralkę, a później w ogóle nie odpowiadają na wiadomości w mesendżerze. Ja też tak robię, ale zawsze piszę w ogłoszeniu, że zgłoszenia przyjmuję tylko telefoniczne, żeby nie musieć chodzić do mesendżera i sprawdzać tam wiadomości. Jak telefon zadzwoni, to będzie wiadomo, że teraz można go odebrać, bo ktoś chce zapytać o ogłoszenie, a jak ktoś nie czyta ogłoszenia albo ignoruje jego treść, to też czeka miesiącami...
Czytaj więcej