Samo się nie zrobi. A może jednak tak?

 Wyjadam wszystko z lodówki. Teraz przyszła pora na lody, które już się rozpuszczają. Takie są najlepsze. Polewam je kawą i oprócz wygodnej konsystencji mają też super kawowy smak. Te waliniowe z tofi są trochę za słodkie, ale jakoś dam radę je wcisnąć.

Przypomina to depresje: siedzenie i jedzenie lodów. Dodam jeszcze, że słucham dziesiątki fragmentów audiobooków w temacie rozwoju osobistego. Zastanawia mnie, jak to jest, że w tych książkach nie ma aż tyle prawdy, ile widziałam w nich kiedyś. Niedawno słyszałam o dolinie rozpaczy jako elemencie cyklu realizacji planu. Przy planie rocznym strasznie się lenimy na początku roku, bo wydaje nam się, że mamy jeszcze dużo czasu na działanie. Mamy wtedy dużo entuzjazmu, mimo że nie zaczynamy działania. Dlatego ten entuzjazm jest trochę nieracjonalny, później zaczynamy działać i jak już się trochę znudzimy i nie widzimy efektów to popadamy w tzw. dolinę rozpaczy. Mamy wtedy ochotę rzucić to wszystko i często rezygnujemy. Dopiero, kiedy przetrwamy tę dolinę rozpaczy, przychodzi czas na racjonalny rozsądek. Kiedy widzimy pierwsze efekty wcześniejszych działań, zaczynamy widzieć ich sens i racjonalnie widzimy sens i czujemy motywacje do wykonywania kolejnych działań.


Kiedy mamy świadomość takiego cyklu, to możemy przeczekać np. dolinę rozpaczy. Jednak czasami rezygnujemy jeszcze przed zaczęciem robienia czegokolwiek z planu. Mówi się wtedy o połknięciu żaby. Żeby ją połknąć, czyli zrobić najtrudniejsze zadanie, jakie mamy do zrobienia, musimy uświadomić sobie konsekwencje niezrobienia tego zadania. Ja jestem świadoma konsekwencji, tylko że one nadejdą dopiero za pewien odległy czas, więc dzisiaj tych konsekwencji nie odczuję.

Może to wina tego całego rozwoju duchowego. Moda na ciśnięcie i działanie non stop na pełnym gazie już przemija i nadchodzi era odpuszczenia. Idąc za tą sugestią, ostatnio zaczęłam po prostu leżeć zamiast działać. I to jest w porządku, bo odpoczynek jest najważniejszy.

Dzisiaj usłyszałam, że po urlopie mamy ochotę wziąć się do pracy ze zdwojoną siłą. Czyżby? Ja biorę krótkie urlopy, bo po długim nie chciałoby mi się w ogóle wracać do pracy. Moim ostatnim genialnym pomysłem jest przejście na pół etatu. Muszę się do tego odpowiednio przygotować, czyli zapewnić sobie dodatkowe dochody na tyle duże, żebym mogła pozwolić sobie na taką zmianę. Pierwsze co zrobiłam, to nie zjedzenie żaby. Wybrałam rzecz najprostszą: biorę z pracy codziennie formę do zmiany wymiaru zatrudnienia i codziennie wypisuję prośbę o przeniesienie na pół etatu od 1 października 2025r. Jak myślisz, czy taka afirmacja sprawi, że wszechświat załatwi mi te dodatkowe przychody? Działaj wszechświecie! A ja poczuję się lepiej, czując, że już mam to załatwione!



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czas na zwierzenia

 Czas na zwierzenia, czyli na moje wylewy myśli. Wszystko wróciło do normy, czyli trochę pracuję i jeszcze więcej się lenię. Doszłyśmy do wniosku razem z moją córką, że ona też tak ma i właściwie rozwiązaniem dla tego charakteru sprintera jest wytłumaczenie sobie, że okresy lenistwa są ok. Przecież tak naprawdę dzięki swoim wytężonym skumulowanym zrywom roboczym możemy stwierdzić, że zapracowałyśmy sobie na odrobinę wolnego czasu. I ta odrobina to właśnie  słowo-klucz. Ważne, żeby lenistwo nie rozciągało się na całe tygodnie, ale żeby było proporcjonalnie odpowiednio długie w stosunku do czasu intensywnej pracy. Jeszcze ważniejsze jest to, żeby w trakcie okresu lenistwa mieć poczucie, że się w pełni na nie zasłużyło, bo to przecież prawda. Tymczasem do tej pory w okresie lenistwa wydawało się, że robimy źle, bo przecież powinnyśmy pracować cały czas i nie robić sobie żadnych przerw. Jakie przerwy? Przecież zawsze będziemy do tyłu, jeśli nie nadążamy realizować naszych niezlicz...
Czytaj więcej

Dokładny czas pracy

 Dzieje się dużo bieżących rzeczy i nie ma czasu nawet pomyśleć o pracy. Udało mi się wczoraj zrobić plan na dzisiaj, bo czekałam w teatrze na rozpoczęcie przedstawienia. To była chwila dla mnie. Ostatni plan dnia zrealizowałam jako pracownik tylko w części, a drugą część tamtego dnia rozpisałam na dzisiaj. Wszystkie zadania na dzisiaj mają mi zająć godzinę i pięć minut. Niby nie dużo, ale nie wiem, czy dobrze to policzyłam. Na pewno ostatnio przeliczyłam czas pracy bardzo optymistycznie, bo siedziałam nad planem długo, tzn. nad zadaniami, i nie zrobiłam wszystkiego. Teraz zostało mi napisać pierwszego maila po zapisie na ebooka za 24 złote, a później tylko zapisać cały proces w pliku i wydrukować. Jutro nie muszę wstawać wcześnie, więc mogę się zająć tym planem już późnym wieczorem po dzisiejszym przedstawieniu. Teraz na spokojnie lepiej się zająć przygotowaniami do wyjścia. Dzisiaj idzie z nami Monika, więc musimy się bardziej zorganizować, żeby wcześniej Michael do nas przyjecha...
Czytaj więcej

Okulary z dziurkami

 Problemy często rozwiązują się same. Jak to się dzieje? Czy to nie prawo rezonansu działa w taki sposób, że załatwia nam to, o czym myślimy? I może dlatego tak bardzo istotne jest, żeby nie myśleć tyle o problemie, a o jego rozwiązaniach. Nie zawsze chodzi o to, żeby rozwiązania szukać na siłę, ale o to, żeby mieć na myśli, że problem został rozwiązany i czuć się dzięki temu lepiej z tym problemem. Problem pralki rozwiązał się sam, bo zanim zdążyłam znaleźć używaną pralkę, pojawiły się pieniądze na nową. Dziwne, że ludzie dają ogłoszenia na faszybooku, bo niby chcą sprzedać pralkę, a później w ogóle nie odpowiadają na wiadomości w mesendżerze. Ja też tak robię, ale zawsze piszę w ogłoszeniu, że zgłoszenia przyjmuję tylko telefoniczne, żeby nie musieć chodzić do mesendżera i sprawdzać tam wiadomości. Jak telefon zadzwoni, to będzie wiadomo, że teraz można go odebrać, bo ktoś chce zapytać o ogłoszenie, a jak ktoś nie czyta ogłoszenia albo ignoruje jego treść, to też czeka miesiącami...
Czytaj więcej